طرح های نیمچه فرهنگی

چه روزگارجالبی بود ، زمان زیادی هم ازش نمی گذره.حالا می فهمم توی میدون مبارزه بودیم و خودمون خبر نداشتیم.

البته همیشه این حس و حال نبود.ولی خوش بودیم.چطوری باید قدر می دونستیم؟

به هر حال با همه ی خوبی ها و بدی ها و سختی هاش گذشت.مهم اینه که هر وقت یادش می کنیم  سرخوش میشیم.

کاش اونایی که الان توی این میدونن قدر بدونن.از ما که گذشت.شاید هم هنوز دیر نشده باشه.اما اگه دوباره برگردم مثل همسنگرام رو نمی تونم پیدا کنم.عجب دردی ! رسم روزگار همینه دیگه.

یاد اون همسنگرم افتادم که گفت :

امروز می توانیم کاری را انجام دهیم که فردا  آن را با لذت به یاد بیاوریم امروز را دریابیم ...